Zangwerk Atelier

Het gaat gebeuren…

handschrift Wilhelmus van Nassouwe

Onze nieuwe regering heeft het omarmd en vastgelegd in het regeerakkoord. We kunnen er niet meer omheen. Zingen verbindt en verbroedert, maakt los en schept ruimte. We hebben er eindelijk het nationaal belang van ingezien. De dwaling is voorbij en de jeugd gaat het weer leren.

Voor wat betreft de repertoirekeuze moeten we er nog een kleine politieke prijs voor betalen maar dan heb je ook wat.
En we willen natuurlijk wel dat het ‘ergens naar klinkt’. Basisscholen krijgen budget om het belang van zingen bij de kids om te zetten in een vaardigheid waarmee dat ook kan.
Voor volwassenen komt er een Persoonlijk Budget voor achterstallig onderhoud (stembevrijding). En het is een opsteker voor alle immigranten voor wie zingen zo ongeveer even logisch is als praten. Kunnen we ook wat van hen leren tijdens de inburgering.

En bij onze mantrazingavonden gebeurt het al jaren; zingen om jezelf luidkeels tot uitdrukking te brengen in de wereld en te ervaren wat die verbinding met je doet. Eenvoudige melodieën zonder toeters en bellen en vooral zonder het verhaal van de tekst. Slechts een korte zin vol doorleefde wijsheid, die ieder voor zichzelf, in zijn eigen lied kan beleven.

Het kan weer op vrijdag 27 oktober in de prachtige kapel van het Jeroen Bosch ZH. Hopelijk wil je er bij zijn … en zegt het voort.

In 2017 zijn er nog drie data:
Vrijdag 27 oktober
Vrijdag 24 november
Donderdag 21 december

Tijd:        van 20.00 tot 22.00
Locatie: Kapel van het Jeroen Bosch Ziekenhuis
Henri Dunantstraat 1
‘s-Hertogenbosch
Entree:  € 10,- / Abonnement drie deelnames € 27,- (bij online vooruitbetaling)

Bovendien is er op zaterdag 28 september weer een dagworkshop. Van 10.00 tot 16.30 kun je een volgende stap zetten in de zoektocht naar de eigenheid van jouw stem. Meer informatie vind je op de website.

Hartelijke groet,
WILHELMUS Stokwielder


Completen

Wekelijks, en al zo’n 60 jaar (!) vindt er, in de St. Mark’s Kathedraal in Seattle, een opmerkelijk ritueel plaats. Er komen zo’n 200 tot 300 mensen luisteren naar de Completen – een religieus gezang aan het eind van een kloosterdag – dat zelden buiten de kloostermuren te horen is. Er komen mensen van alle leeftijden, religieus en niet-religieus, naar deze bijeenkomsten.

Jason Anderson, dirigent van het Compline Choir, zegt daar over:
De ervaring van de Completen is o.a geworteld in de mystiek van de ruimte die gecreëerd wordt door de architectuur van de kathedraal, de duisternis en de stilte. Die ruimte wordt dan geopend door de transcendente muziek. En in deze psychische ruimte vinden mensen iets dat in de buitenwereld niet te vinden is.

Laatst vroeg iemand mij wat mijn drijfveer was om deze mantra-avonden te organiseren. Dit dus; wat de dirigent er over zegt is mij uit het hart gegrepen.
En wat ik daar graag aan toe voeg is dat ik het mensen zo gun om niet alleen als luisteraar die ruimte te ervaren maar ook als zingende deelnemer. Als je het mij vraagt is dat ook het bijzondere van onze mantra-avonden. De ruimte ervaren die je voelt als je zingend je terughoudendheid laat varen, het ruime gevoel dat je niet beoordeeld wordt, dat er niets van je verwacht wordt en dat het alleen maar belangrijk is dat je er bent… en zingt.. en stil wordt… en dan weer zingt.

Ik hoop dat de serene architectuur en prachtige akoestiek van de kapel een extra dimensie geven aan de mooie ervaringen die we vorig jaar mochten beleven in de Soete Moeder. En stiekem hoop ik dat ook alle mensen in het ziekenhuis er iets aan hebben. En vooral hoop ik ook dat je het weer wilt komen ervaren. En… zegt het voort!

 

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder


Eerst zingen, dan praten we verder.

…’Het echt unieke kenmerk van onze taal is de mogelijkheid om dingen over te brengen die helemaal niet bestaan! Voor zover wij weten kunnen alleen mensen praten over dingen die zij nooit hebben gezien. Legenden, mythes, goden en religies hangen er van aan elkaar’.

Neuriënde Homoniden

Bovenstaand stukje komt uit het boek ‘Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid’. Een prachtige uiteenzetting over het ‘succes’ van de homo sapiens als soort. Ca. 35.000 jaar geleden beleefde de mens een cognitieve revolutie die zijn oorsprong vindt in de mogelijkheid van de mens tot verbeelding.

Door middel van knuffelen, vlooien en voortplanten kun je een groep van zo’n vijftig individuen bij elkaar houden. De mens leerde een taal die roddelen over en met elkaar mogelijk maakte waardoor je te weten kon komen wie een hekel heeft aan wie, wie het doet met wie en wie eerlijk is of juist niet. Dat vergroot de mogelijkheid om een consistente groep samenwerkende individuen te vormen tot zo’n 150 in getal.

Maar rond een gezamenlijk ingebeelde mythe, religie of afkomst zijn duizenden mensen bereid samen te werken aan een doel. Onze hele samenleving berust er nu op: aandelen, geld, nationaliteit, je kunt het zo gek niet bedenken. Allemaal niet meer dan een afspraak tussen mensen. Wonderlijk als je er over nadenkt.

Nu gaat de verhandeling van de wetenschapper maar zo ver als zijn eigen voorstellingsvermogen en die van Yuval Harari reikte op één punt niet zover als de mijne. Dus waag ik het hier, geheel op eigen titel, een duit in het zakje te doen:
‘Zingen! Nog vóór de mens ging praten, laat staan roddelen, gingen ze samen zingen. Er is geen betere manier om samen door een deur te gaan dan zingend, als je samen kunt zingen kun je ook samenwerken. Zingen gaat voorbij aan het masker van alledag en komt waar woorden niet meer komen. Volgens mij zijn we zelfs gaan praten om de directheid van zingen te omzeilen en is het maar de vraag of we er beter van zijn geworden. De zegeningen van zingen zitten dus diep in onze genen: zingen lucht op, zingen verbindt, van zingen wordt je een blijer, aardiger mens!’

Met deze knipoog naar de wetenschap nodig ik je van harte uit op een van de zangactiviteiten die dit nieuwe seizoen weer starten.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder