Zangwerk Atelier

Verzachtende omstandigheden

“De rivier beweegt zich meanderend tussen beide oevers, zonder voorkeur voor de ene of de andere, wetend dat zij onder haar samenkomen tot één, haar bedding. En dat van seconde tot seconde, onwetend waarheen, zolang het duurt “.
Soms ontdek je iets wat je al lang wist maar waar je nog nooit zo sterk de waarheid van hebt ingezien. Woorden condenseren zich tot een inzicht en worden een condensaat van de werkelijkheid.

Ik had dat dit weekend bij Het Lied van de Stilte van Jan Kortie. Jan stelde het leven voor als een rivier met twee oevers die de tegenstellingen in het leven belichamen: goed-kwaad, liefde-angst, hoop-wanhoop etc. Tot de rivier op gaat in de oceaan, zijn beide oevers even noodzakelijk voor de rivier.

Doorgaans hebben we een duidelijke voorkeur voor één van de twee oevers en het is niet moeilijk te bedenken welke dat is. Vaak is het zo dat de ‘àndere oever’ verkramping, hardheid, ongemak, enzovoort oproept.
“En muziek, zei Jan, heeft het in zich dat te verzachten. Zingend kan je het met zachtheid omhullen, niet in een poging het op te lossen, weg te poetsen of te veranderen maar in een poging het te verzachten, te versmelten met de ander kant”.

Dit sloot aan bij wat ik de week ervoor natuurkundige prof. Robbert Dijkgraaf over muziek hoorde zeggen: “We worden in muziek ontroert door de werkelijkheid, door wat er met ons gebeurt. Kijk, muziek maakt gebruik van de dimensie tijd. En tijd beleven we heel anders dan de dimensies van ruimte. We kunnen er namelijk niets aan veranderen, we zitten er in gevangen en kunnen hem slechts van seconde tot seconde beleven. Daarmee is muziek een condensaat van de werkelijkheid en dat beroerd ons”. 

Plus de verzachtende omstandigheid die muziek, en zingen in het bijzonder, scheppen bij het beleven van die werkelijkheid; laat ik Jan er hier zachtjes bij zeggen.
Kijk, en dan komen we waar we zijn moeten: je kunt dat zèlf ervaren! Kom zingen, zonder vooropgesteld plan, zonder geloof, verplichting of hoe het hoort maar gewoon, van seconde tot seconde, je laven aan de verzachtende omstandigheden die zingen schept, niet wetend wat het wordt en zolang het duurt.

  • Op vrijdag 23 februari ben je weer welkom bij de prachtige mantrazingavonden in de Kapel van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. En wie weet ken je nog iemand met wie je de zachtheid van zingen wel samen wilt beleven.

Tijd:        van 20.00 tot 22.00
Locatie:  Kapel van het Jeroen Bosch Ziekenhuis
Henri Dunantstraat 1
‘s-Hertogenbosch
Entree: € 10,- / Abonnement drie deelnames € 27,- (bij online vooruitbetaling)

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder


Een betekenisvol 2018 gewenst

Nadenkend over het Gelukkig Nieuwjaar dat mij de laatste maand veelvuldig is toegewenst, kwam ik tot de nieuwjaarswens zoals die er nu staat.
In het World Happiness Report wordt de staat van ons- en andere landen afgemeten aan de hand van een ‘geluksquotum’. We staan in de top-10. Bijna 90 % voelt zich gelukkig (bron-CBS).
Jammer, nietwaar, dat ons leven slechts wordt gemeten in hoeveelheid geluk. Het zegt natuurlijk wat over hetgeen we over het algemeen belangrijk vinden. Maar volgens mij is van betekenis zijn veel belangrijker. Vreugde en geluk volgen dan (wellicht) op de voet.

Gelukkig zijn heeft alleen met mijzelf te maken. Ik kan dat jou natuurlijk wel toewensen, maar dan hoop ik slechts dat jij voor jezelf alleen gelukkig bent. Van betekenis zijn heeft meteen ook met een ander van doen en reikt, zelfs zonder je het weet, veel verder. Doorgaans voel je je dan ook gelukkiger maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Bijvoorbeeld: van betekenis zijn voor een zieke partner is niet altijd even leuk en ik ken genoeg voorbeelden waarbij het instant geluk dan ver te zoeken is.

Toch denk ik dat van betekenis zijn belangrijker is dan alleen maar gelukkig zijn, ook voor jezelf. Want ‘ik doe er toe’, ‘ik ben van betekenis’ is eigenlijk zeggen ‘ik ben van waarde’. En ik besef dat ik die waarde al heb, daar ben ik mee geboren. Daar hoef ik niets voor te doen. Ik hoef er alleen maar zoveel mogelijk van uit te delen om van betekenis te zijn.
Ik word er weliswaar niet op doorgemeten maar het is wel belangrijk, belangrijker dan geluk. Dus wens ik jou graag een betekenisvol 2018 toe.

Het goede nieuws dat hieruit volgt, voor wat betreft je zingen, is: jouw zingen doet er toe, is al van waarde. Daar hoef je niets voor te doen. Jij wil gehoord worden en wij willen jou horen. Als je dat heel mooi ‘kunt’ is dat mooi meegenomen maar eigenlijk van ondergeschikt belang. Belangrijker is dat je het komt doen, samen met ons.

Op 26 januari ben je weer welkom bij de prachtige mantrazingavonden in de Kapel van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. En wie weet ken je nog iemand voor wie zo’n avond van betekenis kan zijn.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder


Een Kerstlied van Toon

Toon Hermans

We kijken wel náár elkaar maar niet ìn elkaar,
De blik houd op bij de pupillen,
Stuit af en dringt niet door naar binnen.
De ogen zijn niet doorzichtig, maar gemaskerd.

Zo zijn we misschien wel geworden, uit angst voor elkaar.
We hebben elkaar door de eeuwen heen misschien wel te veel pijn gedaan
Om open te zijn voor elkaar en vrij van enig wantrouwen,
We durven niet en sluiten de blinden van onze ziel,
En nemen de pose aan van een bepaalde persoon.

We kijken naar elkaar zonder elkaar werkelijk te zien,
We schetteren er wat teksten uit,
wat loze kreten en klanken die niet doordringen naar het hart.

Herkenbaar? Voor mij wel. Maar zingend kun je ervaren dat het ook anders kan!
Niet dat ik het kan garandéren, was het maar zo simpel. Maar ik weet wel heel zeker dat zingen iets anders is dan praten, dat zingen voorbij de woorden komt, dat zingen een veel grotere kans op verbinding en contact in zich draagt.

En daar gaat het om met Kerstmis: iedereen inclusief, niemand buitengesloten, voor iedereen plek in de herberg van je hart. Dus kom zingen! Volgende week vrijdag kan het weer in de Hasseltse Kapel. Er zijn nieuwe, comfortabelere stoelen en er is een enorme kerststal. Hopelijk wil je er bij zijn.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder