Onze nieuwe regering heeft het omarmd en vastgelegd in het regeerakkoord. We kunnen er niet meer omheen. Zingen verbindt en verbroedert, maakt los en schept ruimte. We hebben er eindelijk het nationaal belang van ingezien. De dwaling is voorbij en de jeugd gaat het weer leren.

Voor wat betreft de repertoirekeuze moeten we er nog een kleine politieke prijs voor betalen maar dan heb je ook wat.
En we willen natuurlijk wel dat het ‘ergens naar klinkt’. Basisscholen krijgen budget om het belang van zingen bij de kids om te zetten in een vaardigheid waarmee dat ook kan.
Voor volwassenen komt er een Persoonlijk Budget voor achterstallig onderhoud (stembevrijding). En het is een opsteker voor alle immigranten voor wie zingen zo ongeveer even logisch is als praten. Kunnen we ook wat van hen leren tijdens de inburgering.

En bij onze mantrazingavonden gebeurt het al jaren; zingen om jezelf luidkeels tot uitdrukking te brengen in de wereld en te ervaren wat die verbinding met je doet. Eenvoudige melodieën zonder toeters en bellen en vooral zonder het verhaal van de tekst. Slechts een korte zin vol doorleefde wijsheid, die ieder voor zichzelf, in zijn eigen lied kan beleven.

Hartelijke groet,
WILHELMUS Stokwielder