Dit citaat komt uit de column van Sander Donkers in De Volkskrant. Een stukje verder schrijft Sander: “Wat ik zag, denk ik, was het plotselinge besef deel uit te maken van een groter geheel, hoe troostend dat is. Samen zingen, liefst met velen, is de kortste en makkelijkste weg om dat besef te bereiken.”

Het is precies wat ik met jullie wil delen als ik een nieuwsbrief maak. Ik hoop altijd over te brengen hoe vanuit eenvoud, de heilzaamheid van muziek, en zingen in het bijzonder, ervaren kan worden. Alles wat er tussen het zingen van jou en mij in zit, zoals muziek/tekstblaadjes, of hoe het hoort en dat het mooi moet zijn bijvoorbeeld, doet af aan de ervaring. Als ik voor jou zing, en jij voor mij, ontstaat er altijd contact. Zingen gaat zonder omweg, direct naar binnen. En dat is wat Sander volgens mij ziet. Daarvoor hoeft hij het niet eens te horen. Hoe mooi het is doet er namelijk helemaal niet toe.

We zingen tijdens Zielsveel Zingen altijd het lied Ik open mijn handen. Voor degene die voor het eerst komen is dat best wel eens een ongemakkelijk lied. Ik nodig deelnemers namelijk steevast, maar zachtmoedig uit om de daad bij het woord te voegen. De laatste regel is Ik open mijn ogen en ontmoet jou. Daar ontstaat dan contact tussen jou en je medezangers. Eerst ongemakkelijk maar als je het aangaat, vooral als je dat zingend doet, gebeurt er iets bijzonders dat je alleen bij Zielsveel Zingen en in Sanders’ souterrain meemaakt. Het lied mag daarom nooit ontbreken want “het plotselinge besef deel uit te maken van een groter geheel…” dat is nogal wat.

Hopelijk kan ik je met behulp van Sander Donkers verleiden om er weer eens bij te zijn, of als je er nog nooit was, het te komen ervaren. Het kan weer op 19 december in de kapel van het Jeroen Bosch Ziekenhuis. Die zal inmiddels voor kerstmis zijn opgetuigd. Dat is een prachtige setting voor een aantal liederen van licht en leven. En natuurlijk ook een Kerstlied.