Ik vraag bijna altijd aan deelnemers aan een workshop wat het eenvoudigste verschil is tussen praten en zingen? De ideeën zijn meestal: toonhoogte, melodie, gevoel etc. Het simpelste antwoord is volgens mij: je maakt een klinker wat langer van bijvoorbeeld A naar AAAAAAA en dan zing je al. Moeilijker is het niet. En dat is altijd een hoopvolle gedachte, ook aan de vooravond van een nieuw seizoen.

In deze vakantie kwam mijn ontspannen gedachten ook nog tot een belangrijker verschil. Namelijk: als we samen zingen komt er een derde aspect tot leven; in de samenklank ontstaat de harmonie. Bij praten is dat niet zo. Als wij door elkaar praten ontstaat er geen harmonie maar verwarring.

Als je voor jezelf zingt is er weliswaar een melodie en dat kan heel bevredigend zijn. Maar als we samen zingen ontstaat er tevens harmonie. De harmonie komt als surplus bij de som der delen: 1+1=3. Eureka!
En dat is precies waar het over gaat in al het wetenschappelijk onderzoek dat de laatste tijd over ons wordt uitgestrooid; dat muziek maken, en zingen in het bijzonder, het welbevinden van ons ten goede komt, genezing bevordert, ouder worden uitstelt enz. Grappige is dat de wetenschap alleen maar aan het ‘bewijzen’ is wat we gevoelsmatig natuurlijk allang weten; het is de harmonie en in het verlengde daarvan verbinding die het hem doet: ik, jij en de harmonie is drie!

En als zich dat voordoet dan kun je dat voelen, dat voelt goed, daar word je blij van. In goede samenwerking is dat ook zo. Vandaar dat ik dit jaar uitkijk naar de start van de tweede jaargang van Stem van de Ronde Tafel waarin niet alleen de samenwerking met collega Marjo Brenters leidt tot een surplus maar waarbij ook de versmelting van het Talentenspel met Stembevrijding een programma oplevert dat meer is dan de optelsom van de afzonderlijke onderdelen.
Om dezelfde reden gaan we gaan ook de Dagworkshops vanaf dit jaar samen geven. De meerwaarde van twee begeleiders met ieder hun eigen professionaliteit is enorm.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder