Afgelopen drie weken was ik in Italie. Wij zijn de gelukkige bezitter van een eigen plek met uitzicht over een enorm groen dal richting de eindeloze bergen. We hebben fruitbomen, gewone bomen en een paar olijfbomen. Ik ging erheen zonder agenda met alle tijd om dingen te doen.

Ik kom hier al 25 jaar… Rome, nooit geweest, moet ik echt nog eens heen. Idem voor Florence, Pisa, St Geminiano, Volterra etc. Allemaal binnen reisbereik maar het is er nog niet van gekomen. Als ik hier ben vergaat me simpelweg de behoefte. Ik ben nu hier en dat is klaarblijkelijk voldoende.

Dit jaar waren de kaki’s vroeg rijp en ik beleefde elke ochtend het feest om naar de kakiboom te lopen en een vrucht uit te kiezen voor de (eigen gemaakte)yoghurt. In juni zijn dat de kersen en abrikozen, in juli de moerbeien en mirabellen, dan vijgen, pruimen etc. Altijd veel te veel dus maak je er feestelijke jam van. En dan in oktober de olijven. Samen plukken en met de gezamenlijke oogst van mijn Italiaanse zwager naar de oliemolen om je te begeven tussen de andere feestgangers die allemaal hun eigen oogst tot hoogst persoonlijke olie laten persen waarbij iedereen ervan overtuigd is dat die van hem het beste is; als het eerste straaltje uit de pers over een stukje brood met zeezout loopt… de smaak van 2024!

Filosoferend over deze simpele geneugten stuitte ik op een stukje uit het boek van David Steindl Rast (Muziek van de Stilte). Hij zegt er:
De welvaartseconomie eist dat de dingen die voor ons vorig jaar iets bijzonders waren nu als vanzelfsprekend moeten worden beschouwd. Dus wordt het vat groter en wordt ons de vreugde van het overstromen, dankbaarheid afgenomen. Maar als we het vat steeds kleiner maken door onze behoeftes te beperken, dan stroomt ons vat sneller over en daarmee de vreugde van de dankbaarheid.

Die zin klikte, resoneerde. Het is de eenvoud, het kleiner maken van het vat. Als de kaki dan in de yoghurt valt stroomt het bakje al over. Als na alle liefde die in het onderhoud van de bomen is gestoken de olie over het brood loopt is het geluk maximaal. Eenvoud is heilzaam. En natuurlijk af en toe ook het blikverruimende grootse.

En dan zingen! Zielsveel Zingen is ook zo’n bezigheid waarbij we het vat zo klein mogelijk maken. Eenvoudige melodieën, zo kort mogelijke tekst, om alleen maar te hoeven zingen. Om te voelen hoe de trilling door je lijf gaat, en de ervaring om dat samen met anderen te beleven. Het feest dat in de eenvoud van Zielsveel Zingen, net als bij de Italiaanse overvloed, het vat al snel overloopt. Kosi R’vaya! Mijn beker vloeit over. Dat gaan we zeker zingen in de prachtige Hasseltse Kapel op 8 november. En wellicht ook Niente mi manca, het ontbreekt mij aan niets.

Je bent van harte welkom,
Wim Stokwielder