There’s a leak in this old building, 
And my soul has got to move.

Lekker zinnetje! En zo’n prachtige, compacte metafoor die je geheel naar eigen believen kunt invullen. Het kan èn heel groot èn heel klein.
Voor mij gaat het hier over inspiratie, of liever, het ontbreken er van. Te lang volgen van hetzelfde pad waardoor de bezieling eruit weglekt. En natuurlijk ook het moment van inzicht dat het anders moet; het gevoel dat de ziel gevangen zit en een ander onderkomen moet vinden om zijn inspirerende werk te kunnen doen.

Vaak zijn het keerpunten in je leven. Ik weet er een aantal nog precies. Maar het kan ook veel kleiner, in momenten.
Mij overkwam het de afgelopen maand met het afblazen van ons prachtige TalentZingt project in Italië. Niet dat we geen inspiratie hebben maar het lukt ons kennelijk niet mensen te inspireren om deel te nemen. Niet voldoende gegadigden terwijl ‘we toch zo’n fantastisch programma hebben met louter en alleen lof van de deelnemers’.
Maar ja, die lof is van gisteren en geeft geen enkele garantie voor de toekomst. Het maakt wel duidelijk dat er beweging moet komen. My soul has got to move.

Vervolgens ontstaat er een leegte waarvan je niet weet of die gevuld gaat worden. Het nieuwe moet zich aandienen in de leegte. Je kunt hem niet bedenken. Alert wachten en help durven roepen is alles wat je kan doen.
De periode van Pasen naar Pinksteren gaat daar helemaal over. De dood van het oude, weet hebbende van de wederopstanding en dan de groei naar de volgende stap. Geen garantie, geen controle, alleen hoop, omdat je weet dat het goed is.

En in die leegte is zingen enorm heilzaam. Zingen over de leegte zelf, over verlangen, hoop, vertrouwen, liefde en wilskracht. Genoeg dus voor een gloednieuwe mantra.
We hebben er een onvervalste blues van gemaakt, omdat blues dat allemaal in zich heeft. Omdat ze daarvoor in de wereld is gebracht. Blues zingen… omdat er altijd hoop is.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder