We kijken wel náár elkaar maar niet ìn elkaar,
De blik houd op bij de pupillen,
Stuit af en dringt niet door naar binnen.
De ogen zijn niet doorzichtig, maar gemaskerd.
Zo zijn we misschien wel geworden, uit angst voor elkaar.
We hebben elkaar door de eeuwen heen misschien wel te veel pijn gedaan
Om open te zijn voor elkaar en vrij van enig wantrouwen,
We durven niet en sluiten de blinden van onze ziel,
En nemen de pose aan van een bepaalde persoon.
We kijken naar elkaar zonder elkaar werkelijk te zien,
We schetteren er wat teksten uit,
wat loze kreten en klanken die niet doordringen naar het hart.
Niet dat ik het kan garandéren, was het maar zo simpel. Maar ik weet wel heel zeker dat zingen iets anders is dan praten, dat zingen voorbij de woorden komt, dat zingen een veel grotere kans op verbinding en contact in zich draagt.
En daar gaat het om met Kerstmis: iedereen inclusief, niemand buitengesloten, voor iedereen plek in de herberg van je hart. Dus kom zingen!
Hartelijke groet,
Wim Stokwielder
Vorige nieuwsbrieven
Jezelf genoeg zijn…, tevreden
Als ik dit schrijf ben ik al zo’n twee en een halve maand in Italië. Een plek ver genoeg buiten het dorp om alleen te kunnen zijn maar niet volledig afgelegen van de bewoonde wereld. Over de ervaring van hier zijn heb ik het afgelopen jaar al vaker geschreven. Nu ik...
Een randje hou je altijd…
Ik kom uit een ambachtsgezin. Mijn moeder is bakkersdochter en mijn vader, net als zijn vader, kleermaker, bontwerker toen dat nog mocht en handgemaakte lederen kleding toen dat nog kon voor een betaalbaar bedrag. Iedereen in het grote gezin waar ik uit kom is handig....
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
The wheel of the year is turning, And the Beltane fires are burning, So give your hand and take your brand, To kindle your own heart’s yearning. The wheel of the year is turning, het levenswiel draait eeuwig. Elk jaar opnieuw komt de natuur tot leven. Net als de...