‘Licht aan het eind van de tunnel’ was het gesternte waaronder ik op 4 januari de vorige nieuwsbrief schreef, alweer zo’n zes maanden geleden. Deze nieuwsbrief mag dan toch eindelijk ontstaan met het perspectief dat er licht gloort aan de horizon. Want het lijkt er nu toch werkelijk van te komen… dat we weer samen kunnen zingen.
Eindelijk weer zingen, samen zingen. Tijdens de pandemie werd keer op keer bericht hoe belangrijk samenkomen voor mensen is en vooral, hoe helend zingen daarbij kan zijn. Maar het mocht niet. Eric Scherder heeft vast een sluitend wetenschappelijk betoog over de helende kracht van zingen, maar niemand weet precies hoe het zit. Gevoelsmatig weten we het gelukkig allemaal. Hier is het geheim zoals Atahualpa Yupanqui het verwoordt in zijn lied Luna Tucumana:
Yo no le canto a la luna porque alumbra y nada más,
Le canto porque ella sabe de mi largo caminar.
Ik zing voor de maan, niet alleen omdat ze me verlicht,
Maar omdat zij mijn lange weg al kent.
Want dat is wat er gebeurt als we samen zingen. Ik laat van me horen en jij bent, net als de maan in het lied van Yupanqui, mijn onvoorwaardelijke luisteraar. En tegelijk ben ik al zingend het klankbord voor jóuw lied. Samen zingen vervuld het verlangen om gezien en gehoord te worden en raakt aan de oerbehoefte om opgenomen te zijn in een gezamenlijkheid. Zingend ontstaat dat als vanzelf in de ruimte tussen jou en mij: een derde dimensie, de harmonie.
Samenzang, vooral als ze niet onderhevig is aan een te bereiken resultaat, schept ruimte voor deze bijzondere ervaring. Bij onze Zielsveelavonden en KnipKaartKoor-bijeenkomsten stellen we geen doelen en gaat het puur en alleen om het beleven van de samenzang.
Ik hoop en veronderstel dat we vanaf september weer als voorheen bij elkaar kunnen komen om… gewoon te zingen.
Hieronder staan alvast de nieuwe data voor de KnipKaartKoren in Den Bosch en Waalwijk en de geplande data voor de Zielsveel-mantrazingavonden in Den Bosch, Breda en Tilburg.
Yo voy adando y cantando, Que es mi modo de alumbrar
Ik ga zingend mijn weg, want dat is mijn manier van verlichten.
Vorige nieuwsbrieven
Een Kerstlied van Toon
We kijken wel náár elkaar maar niet ìn elkaar, De blik houd op bij de pupillen, Stuit af en dringt niet door naar binnen. De ogen zijn niet doorzichtig, maar gemaskerd. Zo zijn we misschien wel geworden, uit angst voor elkaar. We hebben elkaar door de eeuwen heen...
Zingen… een cadeautje
‘Koop liever ervaringen dan spullen. Aan spullen wen je veel sneller en ze zijn gemakkelijker te vergelijken met spullen van anderen. Daardoor raak je sneller teleurgesteld in wat je hebt.Van ervaringen geniet je ook als ze voorbij zijn. Vaak zelfs meer: kamperen in...
Het gaat gebeuren…
Onze nieuwe regering heeft het omarmd en vastgelegd in het regeerakkoord. We kunnen er niet meer omheen. Zingen verbindt en verbroedert, maakt los en schept ruimte. We hebben er eindelijk het nationaal belang van ingezien. De dwaling is voorbij en de jeugd gaat het...