Het is zo ongeveer het vroegste geschreven Nederlands dat we kennen, zo’n duizend jaar oud. Er staat vrij vertaald ‘Alle vogels zijn al aan het nestelen, behalve jij en ik; waar wachten we nog op?’ Het zijn waarschijnlijk twee regels uit een liefdesliedje; de oudste Nederlandstalige lovesong, zou je kunnen zeggen.
Pikant is dat een monnik het als proeve van zijn aangescherpte ganzeveer ergens op een randje wegschreef. Waar het hart van vol is loopt de mond van over.
Deden we dat altijd maar en vooral door te zingen. Want zingen schept ruimte, verbindt, verbroedert en lucht enorm op. In het bijzonder als de muziek van een eenvoud is waar je niet over hoeft na te denken en de tekst, meestal slechts één regel of één woord, dezelfde intuïtieve wijsheid bevat als de regel waar ik dit stukje mee begon.
Waar wachten je nog op! Kom meezingen, afgewisseld met stil zijn.
Hartelijke groet
Wim Stokwielder
Vorige nieuwsbrieven
Jezelf genoeg zijn…, tevreden
Als ik dit schrijf ben ik al zo’n twee en een halve maand in Italië. Een plek ver genoeg buiten het dorp om alleen te kunnen zijn maar niet volledig afgelegen van de bewoonde wereld. Over de ervaring van hier zijn heb ik het afgelopen jaar al vaker geschreven. Nu ik...
Een randje hou je altijd…
Ik kom uit een ambachtsgezin. Mijn moeder is bakkersdochter en mijn vader, net als zijn vader, kleermaker, bontwerker toen dat nog mocht en handgemaakte lederen kleding toen dat nog kon voor een betaalbaar bedrag. Iedereen in het grote gezin waar ik uit kom is handig....
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
The wheel of the year is turning, And the Beltane fires are burning, So give your hand and take your brand, To kindle your own heart’s yearning. The wheel of the year is turning, het levenswiel draait eeuwig. Elk jaar opnieuw komt de natuur tot leven. Net als de...