Om te begrijpen wat een steen is, volstaat een definitie. Om te begrijpen wat, bijvoorbeeld, een held is, – wat ik mooi of lelijk vind, – wat goed of slecht is, hebben we verhalen nodig. Verhalen van anderen of van jezelf, om bij het gevoel te komen waar het over gaat.

Maar een verhaal is slechts een poging iets te duiden dat je niet kunt vastpakken; dus stromend, of zwevend zo je wilt. Als verhalen tot definitie worden gemaakt, zo is het en niet anders, veranderen ze in een steen. Fundamentalistische religie is een hele grote waarvan we de vernietigende resultaten eergisteren weer meemaakten. Maar ik betrap mezelf maar al te vaak op vele kleintjes. Over zingen heb ik er al tientallen gehoord.

Stenen in m’n hoofd, noem ik ze; de gedachten bijvoorbeeld dat het goed moet zijn, iets moet worden, zuiver moet klinken en is mijn zang wel gewenst als de buurman mooier zingt dan ik. Verwachting over wat het is, of wat het moet worden is er ook zo een.
Verleg een paar stenen en merk op dat de rivier anders gaat stromen. Die kennen we al sinds Bram Vermeulen er over zong. Dit is je kans … kom mantrazingen We hebben geen andere bedoeling dan de geneugten van samen zingen en stil zijn.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder