In dat handwerk schuilt altijd wel een ongelukje of imperfectie dat eigenlijk het handwerk uniek maakt. Ik herinner mij nog de diepe zucht als een klant met een afgeleverd product terugkwam met een opmerking over iets dat niet helemaal perfect was. Bekende anekdote is dat mijn vader een maatpak leverde en als compliment de opmerking kreeg: “zo Stokwielder, dè ies knap gemoakt. Net confectie!”.  Terwijl men juist kwam om uniek handwerk.

En gelukkig kon er na de zucht ook gerelativeerd worden met de opmerking, “ t’is handwerk en een randje hou de altijd”. En dat is gezond want waar het streven naar perfectie omslaat in perfectionisme, ligt angst op de loer. Dat heb ik zelf ondervonden in mijn conservatoriumopleiding. Op de muziekschool was je gewoon goed maar op het conservatorium moest het perfect. Er wordt naar je gekeken, je wordt beoordeeld en er is concurrentie. De angst om dan helemaal niets meer te doen is dan levensgroot… einde talent.

Zingen heeft dat ook in zich, vooral omdat het je eigen stem betreft. Dat is geen instrument meer buiten jou maar dat bén jij. Door negatieve opmerkingen van buiten, hoe klein ook, kan je stem behoorlijk bevangen raken om vervolgens nooit meer te zingen. Ik heb de verhalen in tientallen varianten gehoord van deelnemers aan workshops stembevrijding. Je natuurlijke muzikaliteit, die je met zingen het makkelijkst kan beleven, komt dan nooit meer naar buiten.

Maar het zit er nog wel, midden in jouw ziel. En ik weet zeker dat jouw ziel wil zingen. Ik weet ook zeker dat die ziel niet uit is op perfectie maar vooral op gehoord worden en om in verbinding met de ander te staan. Dus neem het randje voor lief en kom zingen, Zielsveel Zingen. Je stem is goed genoeg, je zingen is al goed genoeg. Je hoeft alleen maar te komen en je over te geven aan het verlangen om te zingen