Het zou zomaar pedant of arrogant over kunnen komen als je niet weet dat de woorden tot ons komen via Astrid Lindgren’s Pipi Langkous. De kinderserie laat de tegenstelling zien van een vrijgevochten meisje dat opgroeit zonder de opvoeding van goedbedoelende ouders en haar twee vriendjes die wel die opvoeding genieten. Passen in de vorm, voldoen aan de norm en weten hoe het hoort.

Je voelt natuurlijk al lang aan waar ik naar toe wil. Juist ja, zingen. Jammer genoeg gaat het bij velen met zingen ook zo. Om wat voor redenen dan ook komen we in het hokje van diegenen die niet aan de norm voldoen en leven de we rest van ons leven in de veronderstelling dat dat zo is en nooit meer veranderd tenzij er een gedisciplineerd pad gevolgd gaat worden om tot vaardigheid te komen.

Onzin, zingen begint bij zingen. Zingen voldoet in het begin zelden aan de geldende norm van schoonheid maar kan altijd, mooi of niet mooi’, ervaren worden als een verbindende, bevrijdende en helende activiteit.
Zingen is overigens ook helemaal niet bedoeld om ‘mooi’ te zijn. Zingen is bedoeld als zingen; het verheffen van je stem vanuit een plek in je lijf waar woorden niet meer komen, waar als vanzelf verbinding en contact ontstaat als je het samen met anderen doet en bereid bent je ruimte daarvoor in te nemen. Het ontdekken van je eigen stem is bijna altijd een bevrijdende ervaring.

Hartelijke groet,
Wim Stokwielder